|
SinterDicht I
Daar zit de Sint, hij boent zich schoon
Met harde borstel, zachte zeep
In zijn gedacht' klinkt nog de hoon
Zijn bil doet zeer nog van de zweep
Hoe vrolijk was hij, uren t'rug
Bij't binnenrijden van de straat
Zijn Pieten voor hem uit, zo vlug
De kind'ren juichend, zonder haat
Het zingen was nog net zo vals
Als al die keren in 't verlee
De schimmel poepte nog eens mals
En oogde daarna weer tevree
De Sint keek rond en knikte mild
Al denkend 'Dit vergaat echt nooit'
De kinderhandjes graaiden wild
Naar pepernoten rondgestrooid
Maar door't gezang en wild geraas
Ontwaarde Sint een valser noot
Hij bukte tijdig, als een haas
Voor'n kiezelsteen, geweldig groot
Hij hoorde naast zich glasgeklater
Een winkelruit zeeg snel ineen
De kind'ren staakten het gesnater
En renden in paniek dooreen
Daar aan de rand van't feestgewoel
Bevond zich d'oorzaak van't geweld
De Sint doorjoeg een droef gevoel:
'Ach Heer, mijn dagen zijn geteld'
De vingers priemden in de lucht
De leuzen vlogen langs hem heen
Zijn Pieten sloegen op de vlucht
Het fluiten ging door merg en been
'Waar gaat het om?' vroeg hij zich af
Maar lang onzeker bleef hij niet
door'n megafoon die uitleg gaf
in klare taal zoals u ziet:
'Ga weg, racist! Verlaat de stad!
Wij zijn van't Piet-Bevrijdingsfront!
Jij slavendrijver! Vuile rat!
Pak aan! Een zweepslag op je kont!'
En voor de goede Sint 't wist
Had hij een fikse striem te pakken
Hij zon paniek'rig op een list
De schimmel moest van schrik weer kakken
Het gaf de demonstranten tijd
Om pek en veren aan te plakken
De Pieten leverden flink strijd
Maar't volk kreeg hen al gauw te pakken
De schimmel koos voor een galop
En bracht de Sint in veiligheid
Waardoor hij, even verderop
Getuige was van't volks beleid
Met schuurspons en een lading Vim
Werd Zwarte Piet al gauw weer blank
Wat eerst nog Pedro was, werd Wim
Wie eerst nog sprong, liep nu plots mank
Nu zit hij daar, in't lauwe sop
Zijn ijz'ren wil is nu van leem
En plots steekt de gedachte op:
't Is een millenniumprobleem'.
© Ben C. O. Grimm
| 