Ben C. O. Grimm

"Haai Maaik!", probeerde het brave publiek maar eens.

"Neeneenee!!", mopperde de floormanager, die er met zijn futuristische hoofdtelefoon en afgezakte jeans uitzag als een aspirant-astronaut die in een coffeeshop bij het lanceerplatform was achtergelaten en daar eigenlijk nooit meer weg wilde. "Dat klinkt niet enthousiast genoeg! Nog even samen ..".

Zijn lippen vormden een uitbundige grijns, waardoor de felle studiolampen een sterretje op zijn huig konden tekenen.

"***HAAAII*** ***MAAAIIIKK!!!***".

Op de nabijgelegen snelweg boorde een Mustang zich in de vangrail. De berijder keek verbaasd om zich heen. Wie riep hem?

"Da's beter," glunderde de floormanager. "Dat moeten jullie wel de hele dag volhouden, he?". Om het verontwaardigde geroezemoes de kop in te drukken voegde hij er direct aan toe dat de koffie over een uurtje zou klaarstaan. Het publiek zweeg bedeesd.

"Welnu," vervolgde de reeds zwetende publieksmenner, "vandaag nemen we een spotje op voor de CropCircler, en ..". Het publiek stond op de banken en joelde luid.

"Shit ..", siste de zich zeer eenzaam en onbegrepen voelende regisseur in de coulissen, "Ze hebben Bumfuck Minnesota in een bus gepropt en hier gedumpt! Wat een dag gaat dit worden met zulke nitwits?".

"WACHT EVEN!", baste de floormanager. "Dit is de repetitie niet, ik leg alleen even uit waar het om gaat." Het publiek knikte elkaar heftig toe en de ja's waren niet van de lucht. "Nee, da's ook voor later, dat instemmende gedoe. Da's pas nodig als de camera's lopen en Mike .."

"***HHHHAAAAAAAAIIIIIIII**** **MMM .."

"***KOPPEN DICHT!!!****"

De floormanager sloeg zich enige malen hard met het opgerolde script op zijn hoofd. Het publiek sloeg elkaar prompt de hersens in met de boekjes met consumptiebonnen en glanzende folders van de CropCircler. Enkelen moesten het doen met een handvol dollars, die zij tijdens de uitzending uitnodigend naar Mike moesten wuiven.

"Plan W!!" riep de regisseur door zijn microfoontje naar de controlekamer. Hij zag het einde van het alfabet met angst tegemoet.

Vanuit de studioluidsprekers klonk op een vermogen van tweeentwintig maal duizend Watt een lied van John Denver. Het publiek was na een halve minuut tevreden in slaap gesukkeld.

Vanuit de aangrenzende studio klonk gedempt: "Het is TECHNIEK! TECHNIEK!" De eerste cameraman haastte zich naar de wand en trok er een dik velours gordijn voor.

"Goed werk," fluisterde de tweede cameraman. "Tony heeft gisteren de hele spiegel leeggesnoven en is nu al vijftien uur aan het Flexen. Idioot."

Een schim dook op in de coulissen. "Ha, Mike," zei de regisseur zachtjes. Mike poetste zijn bril en knikte naar de zaal. "Hoe is het publiek?". "Wil je een eerlijk of een diplomatiek antwoord, Mike?", informeerde de regisseur. "Mwah, 't is nog erg vroeg, dus begin maar diplomatiek", probeerde Mike. "Goed," zei de regisseur, "het zijn een stel hormonaal behandelde nageboorten op siroop met een gemiddeld IQ van 3".

"Het is geen dag voor eerlijkheid," stelde Mike vast, en hij sloop de zaal in.

Hij tikte de floormanager, die ondersteboven met zijn hoofd in een emmer water stond, even tegen de benen. "Gaan we ervoor?", vroeg Mike, terwijl hij de Miracle Spunge tussen de tanden van zijn collega vandaan trok. "Je hebt geen wapens op zak, he?", grapte hij nog. De Aha-Erlebnis in de ogen van de floormanager stelde hem niet direct gerust.

De regisseur rende snel naar Mike toe en fluisterde hem in het oor: "Als je ze nu wakker maakt beginnen ze direkt Haai Maaaik te gillen. Wat doen we nou?" Mike wuifde zijn bezwaren weg en toeterde luidkeels: "WAKKER WORDEN, KOPPEN DICHT, LUISTEREN!!".

Het hielp. Driehonderd paar ogen gingen tegelijk open, maar het bleef stil. Oog in oog met Mike. Hij was het echt.

Mike legde geroutineerd het verloop van de show uit. Demonstratie, juichen, voorbeeldje, instemmend knikken, applaudisseren voor de vrijwilligers uit het publiek, gejoel bij de prijs, de hele procedure ging erin als koek.

"Hebben jullie het begrepen?", vroeg Mike.

"*******JJJJJJJAAAAAAAAAAAAAA, MMAAAAAAAAAAAIIIIIIIIIKKKK***!!!!"

In een appartementencomplex schuin achter de studio zat een man rechtop in zijn bed en staarde naar zijn nog slapende vrouw.

Mike kromp ineen en verlangde naar het einde van de dag.

"Godskolere," mompelde de eerste cameraman tegen de tweede, "ik ben blij dat ik vandaag de vaste camera heb en niet met dat mobiele geval langs dat publiek hoef."

Net toen Mike weer tot zijn juiste lengte was weergekeerd hoorde hij rumoer aan zijn linkerzijde. Het publiek veerde direct overeind. Enkelen begonnen te wijzen.

Een bebaarde man met een Engelse vlag als vest doolde rond in de buurt van camera drie.

"Verdomme," zei Mike, "heeft Ian weer aan de Incredible Spot Remover geroken?" Om verder oponthoud te voorkomen duwde Mike de man in een glazen douchecel, die al klaar stond voor de opnamen van die middag.

Ian verkeerde direct in zijn element en begon met een zeem in grote cirkels langs het glas te vegen. Met een lege blik en hevig bewegende mond. Het publiek joelde. De eerste cameraman trok er een ander veloursgordijn voor.

Mike gaf een seintje aan de regisseur. De show kon beginnen.

Uit de luidsprekers klonk "Iedereen op zijn positie!". De regisseur telde af. Op "Nul!" spetterde een synthesizerdreun uit de speakers. De floormanager klapte boven zijn hoofd het script tegen zijn open hand. Het publiek begon mee te klappen. Een spotlight viel op Mike.

"Haaaaiiiii publiek!!!" riep hij. Het publiek bleef klappen, maar riep niets terug.

"Cut!", riep de regisseur, maar het klonk anders. De muziek stopte abrupt. Het publiek bleef doorklappen.

"Stoooohoooopp!!", riep de floormanager. Het publiek viel stil.

Mike hernam het woord. "Jullie moeten wel HAAII MAAIIIK roepen, natuurlijk!".

Een blanke vrouw stond op en zei, met zwaar Surinaams accent: "Maar oewij moestah onsah bek houwah!".

"Nasynchronisatie uit!", siste de regisseur in zijn microfoontje.

Mike krabde zich eens op het achterhoofd en legde de hele procedure nog eens uit. "Vergeet alles wat hiervoor is gezegd en gedaan, okay?".

Het publiek knikte enthousiast, want daar zouden zij geen moeite mee hebben.

Mike trok zijn schitterende trui recht en wilde net de regisseur inseinen dat de show weer kon beginnen, toen er een luid gekraak vanachter het veloursgordijn klonk.

Een ongeveer anderhalf meter hoog object met een staart stuitte over de studiovloer.

De eerste en tweede cameraman doken er bovenop en stuitten enige seconden mee. De bol kwam tot stilstand, temidden van een dun laagje wit stof.

"Laat hem maar los," zei Mike, "hij is wel tot rust gekomen". Maar dat was niet zo. Een wild gesticulerende gnoom met een paardenstaart suisde op Mike af.

"Ik heb hier een brok vet van ZESTIEN pond!" brieste hij. "Dijen en heupen, dijen en heupen! 't Is allemaal een kwestie van TECHNIEK! TECHNIEK!"

"Stop Tony ook maar in de douchecel en bel de fabrikant van de CropCircler," zei Mike tegen de regisseur. "Zo kan ik niet werken".

Om uiting te geven aan zijn frustratie hief hij zijn middelvinger naar het publiek. "Klootzakken zijn jullie!", riep hij.

Het publiek stak alle voorradige middelvingers op en schreeuwde:

"**JJJJJJJJJJAAAAAAAAAAAAAA MMMMMMMAAAAAAAAAIIIIKKKK!!!***"

De man in het appartementencomplex schuin achter de studio wekte zijn vrouw.

"Was ik echt zo geweldig?", vroeg hij.

© Ben C. O. Grimm